Исмаил Дадак, познат и како Пала Даји (чичко со големи мустаќи), и неговите браќа, кои живеат во планинските предели на турски Афјонкарахисар, привлекуваат внимание со своето секојдневие исполнето со чување овци, оброци подготвени од сопствени производи, карактеристична облека и традиционален начин на живот.

Браќата, кои потекнуваат од селото Дадак во областа Шухут, ги поминуваат летните месеци со своите семејства на висорамнината Дипсиз; тие водат живот длабоко поврзан со земјоделското производство, грижејќи се за своите овци и истовремено носејќи ги на трпеза производите што сами ги одгледуваат.

Локалниот дијалект, нивниот уникатен начин на меѓусебна комуникација и солидарноста при извршувањето на секојдневните обврски претставуваат составен дел од нивниот традиционален начин на живот.

Со својот впечатлив изглед, кој вклучува долга коса и големи, засукани мустаќи, браќата во својата планинска облека вклучуваат елементи од културата на Јуруците.

Покрај едноставната облека што ја носат за секојдневните работи, тие се истакнуваат во општествениот живот носејќи костими составени од панталони со широки ногавици, кошули со широки јаки и сакоа, стил по кој се лесно препознатливи во регионот.

Танците што ги изведуваат на звуците на локалните народни мелодии се уште еден аспект од традициите што ги негуваат покрај животот на висорамнината.

Исмаил Дадак (46), најстар од петте браќа, за AA изјави дека иако живеат на голема надморска височина, тие се скромни луѓе и сакаат да пречекуваат гости.

Истакнувајќи дека тој и неговиот брат Илјас целиот ден го минуваат на висорамнината, Дадак рече дека другите тројца браќа им се придружуваат таму навечер откако ќе ги завршат своите обврски во градот.

Наведувајќи дека живеат на површина од приближно 200 декари, Дадак истакна: „Ова е земјата што моите предци ја обработувале со волови. Се разбира, денес не е целата наша; со текот на времето, таа беше поделена меѓу браќата и сестрите. Ние го изградивме нашиот дом на земјата на нашите дедовци и опстојуваме користејќи ги токму оние семиња што тие ни ги оставија во наследство.“

Тој рече дека живеат во тешки услови, но дека тоа не им пречи.

„Се соочуваме со тешкотии. На пример, во мај падна снег и шаторот за нашите овци се урна. Тоа беше тешка ситуација, но беше наша мака и наш сопствен избор. Го сакаме ова и затоа го правиме. Ако јас не го правам ова, а не го правиш ни ти, кој ќе го продолжи одгледувањето овци? Кој ќе произведува? Мора да произведуваме за да им бидеме од корист на луѓето во градовите. Не велиме: 'Што може да излезе од само 100 овци?' Малку по малку, се создава езеро; едно стадо расте на 200, па на 500, и така натаму.“

Дадак раскажа дека го споделуваат својот начин на живот на социјалните мрежи, напоменувајќи дека луѓето навистина уживаат во тоа и дека често доаѓаат посетители за да го видат овој начин на живот одблизу.

Истакнувајќи дека примаат гости од цела Туркије и од странство, Дадак додаде:

„Имаме многу почитувачи. Некои посетители велат: 'Вие го живеете животот што јас го живеев пред 50 години.' Тука започнува копнежот по минатото. Пред педесет години, исто како мене, како моите внуци, тие ги напасувале овците, јагнињата и козите заедно со своите чичковци и татковци, пред на крајот да го напуштат домот за да работат на друго место во потрага по егзистенција. Кога ќе го видат нашиот начин на живот овде, тоа буди копнеж по минатото и ги трогнува емотивно. Понекогаш плачеме, а понекогаш се смееме.“

Илјас Дадак (43), еден од браќата, исто така, ја нагласи нивната силна поврзаност со традициите.

Раскажувајќи дека ја чуваат својата култура, Дадак рече: „Нашите фризури потекнуваат од Огузите, а мустаќите од Ѓоктурците. Добро ја познаваме и нашата историја. На нашите деца и внуци им ги даваме имињата на нашите древни предци. Ги воспитуваме според обичаите и традициите на нашите предци. Да се ​​биде Јурук не е толку лесно како што изгледа однадвор; ги поднесуваме овие тешкотии за да ги одржиме во живот нашата култура и нашата суштина.“ Констатирајќи дека градскиот живот не е за нив, тој вели:

„Одам во градот еднаш неделно. Сакам да се вратам овде колку што е можно поскоро. Градскиот живот не е за нас. Навикнати сме да живееме слободно на овие планини. На пример, ги пуштаме децата слободно да се движат и спокојни сме сè до вечерта. Сепак, имаме и огромна почит кон пријателите што живеат во градот.“

Извор: АА