Музејот на бензински пумпи во главниот град на Иран, Техеран, ја отсликува нафтената историја на земјата и на посетителите им овозможува носталгични моменти.

Музејот во главниот град не е само простор во кој се изложува техничка опрема, туку ја одржува жива и економската и општествената меморија што се создавала од откривањето на нафтата.

Бензинските пумпи, танкерите, цевководите и старите возила што се изложени овде, секој од нив станал сведок на одреден период, покрај носталгијата на посетителите им нудат и траги од сложената историја на земјата поврзана со нафтата.

Музејот е уреден во изглед на класична бензинска станица од периодот пред Исламската револуција во 1979 година и во него се изложени многубројни историски уреди. Меѓу нив се издвојуваат пумпите произведени во 1921 година од француската компанија „Сатам“, кои биле користени до 1971 година, како и моделите на пумпи на британската компанија „Ејвери-Хардол“ од периодот 1951-1960 година.

Во музејот е изложена и електрична бензинска пумпа произведена во 1976 година од британската компанија „Бек метер Пампс“.

Покрај тоа, меѓу впечатливите експонати на музејот се наоѓа и нафтен танкер што, иако според денешните стандарди е скромен, своевремено се сметал за огромен.

Од посета на рафинерија до заробеништво: Во музејот е изложено и возилото на министерот Тондгујан

Меѓу експонатите во музејот се наоѓа и возилото што го користел иранскиот министер за нафта, Мухамед Џавад Тондгујан, кој бил заробен од ирачките војници додека ја посетувал нафтената рафинерија во Абадан, во јужниот дел на земјата, за време на Иранско-ирачката војна и починал во заробеништво.

Во делот каде што се изложени историски фотографии и мапи на нафтените полиња, особено во јужниот дел на земјата, визуелните материјали на ѕидовите, и покрај странската опрема со потекло од Велика Британија, САД и Италија, хронолошки го прикажуваат развојот на иранската нафтена индустрија.

Првиот нафтен бунар на Блискиот Исток е отворен во Иран

Во Иран нафтата воопшто не се користела комерцијално, туку главно за верски цели, сè до 26 мај 1908 година, кога британскиот претприемач Вилијам Нокс Д'Арси пронашол квалитетна нафта на длабочина од 360 метри во областа Нафтун (Мејдан-е Нафт).

Присуството на нафта во земјата било познато уште од периодот на Ахеменидското Царство (550-331 година пр.н.е.).

Откако Д'Арси, по седумгодишни напори и трошоци од 400.000 фунти во периодот 1901-1908 година, го отворил првиот нафтен бунар на Блискиот Исток во Месџид-е Сулејман, во иранската провинција Хузестан, нафтата станала главен фактор што суштински влијаел врз економијата и политиката на Иран.

Првичното дневно производство на првиот отворен бунар било евидентирано на 8.000 галони. Потоа започнала изградбата на нафтен цевковод од Месџид-е Сулејман до Абадан, со годишен капацитет за транспорт од 400.000 тони, а работите биле завршени во 1912 година.

Во наредниот период, откако Д'Арси ѝ го продал правото на концесија на британската Влада, иранската нафтена индустрија брзо се развивала во согласност со потребите на Велика Британија. Иранската Влада, освен во периодот кога нафтата била национализирана, до 1979 година остварувала значителни приходи преку овие концесии.

Нафтата станала клучен фактор што ги обликува економијата и политиката на Иран, а предметите од различни периоди изложени во Музејот на бензински пумпи ја отсликуваат нафтената историја на земјата.