Рамзи Баруд
Д-р Рамзи Баруд е новинар, автор, уредник на „Палестина хроника“ и
нерезидентен виш истражувачки соработник во Центарот за ислам и глобални прашања со седиште во Истанбул
Да разјасниме нешто од самиот почеток: таканаречениот план на Трамп за Газа, објавен на 29 септември 2025 година, кој доведе до прекинот на огнот на 10 октомври, создаде широка надеж дека меѓународната дипломатија конечно преовладала за да го запре насилството.
Сепак, денес реалноста на теренот раскажува поинаква приказна. И покрај огромната глобална поддршка што ја доби планот за прекин на насилството, доказите сугерираат дека Израел го искористил договорот за да се справи со своите воени предизвици во Газа, додека воедно ја задржал поголемиот дел од својата контрола врз опколената територија.
Планот не ја врати Газа во деновите пред геноцидот. Повременото израелско насилство од минатото стана секојдневно убивање, додека опсадата пред геноцидот се стегна во задушувачка блокада наметната врз населението што едвај преживува меѓу урнатините на своите градови и бегалски кампови.
Геноцид под маската на прекин на огнот
Откако започна прекинот на огнот на 10 октомври 2025 година, израелските сили убиле најмалку 1.471 Палестинец и раниле уште 5.189, според Министерството за здравство на Газа.
Овие бројки ги исклучуваат оние кои починале од болести, недостаток на соодветна медицинска нега и други последици од тековната хуманитарна катастрофа.
Во речиси секој друг конфликт, ваквите бројки би се опишале како доказ за континуирана војна. Сепак, во Газа, тие се евидентираат под смирувачкиот јазик на прекин на огнот. Уште потажно е што жртвите вклучуваат најмалку 327 убиени и 547 ранети деца.
Ниту една болница во Газа не е целосно функционална, според заедничката изјава издадена од повеќе од 100 хуманитарни и групи за човекови права.
Мртовечниците продолжуваат да примаат нови жртви, покрај стотици тела извлечени од урнатините. Се проценува дека 10.000 Палестинци остануваат закопани под уништените згради.
Каков вид прекин на огнот го принудува Министерството за здравство на Газа да води посебни евиденции за убиените за време на геноцидот и за убиените по наводното прекинување на непријателствата?
Каков вид прекин на огнот дозволува бомбардирањето да продолжи без предупредување, возилата што превезуваат цивили да бидат погодени, куќите да се уриваат врз нивните жители и семејствата да продолжат да ги закопуваат своите деца?
Неисполнети ветувања и намалување на просторот
Дури и хуманитарните одредби од договорот останаа во голема мера неисполнети. Планот предвидуваше испорака на помош во обем од приближно 600 камиони дневно.
Сепак, проценката на ОН покажа дека хуманитарните пратки координирани од ОН во просек биле помалку од 100 камиони дневно во текот на првите 172 дена од договорот. Каде е тешката механизација потребна за отстранување на урнатините, извлекување на мртвите и започнување со обнова на она што Израел го уништил?
Како што зборуваме за урнатини, Газа сега содржи приближно 61 милион тони од нив - околу 20 пати повеќе од урнатините генерирани од сите војни низ целиот свет во претходните 18 години, според бројките цитирани од хуманитарните организации.
Дури и урнатините ги „притискаат врз ѕид“ Палестинците. Минатиот месец, 21 лице, вклучувајќи 12 деца, загинаа кога се урна оштетена зграда во градот Газа.
Во меѓувреме, просторот достапен за палестински живот продолжува да се намалува. Од почетокот на прекинот на огнот, израелската воена контрола се прошири од приближно 53 на 63% од Газа (некои проценки го ставаат бројот на 70%), според Канцеларијата на ОН за координација на хуманитарни прашања.
И покрај огромната меѓународна поддршка што ја доби планот, неговите наводни гаранти целосно не успеаја да го запрат континуираното угнетување на Израел или да спроведат усогласување со централните одредби од договорот.
Наместо тоа, голем дел од политичката дискусија се фокусираше на разоружување на палестинскиот отпор, како самиот отпор да е првичната причина за колонијализмот, воената окупација, опсадата, апартхејдот и геноцидот.
Иако администрацијата на Трамп и неговите сојузници го застапуваа како дефинитивно решение за мир, во пракса, Израел го искористи прекинот на огнот за да се прегрупира и да ги постигне целите што претходно се бореше да ги постигне.
Според овој договор, од Палестинците се очекува да се воздржат од вооружени дејствија, дури и додека продолжуваат израелските воени операции, територијалното проширување и ограничувањата на основните залихи.
Опасноста од нов статус кво
Без значаен отпор кон политиките на Израел - без разлика дали од Палестинците или преку постојан меѓународен политички и правен притисок - опасноста е Израел да го ескалира својот притисок за етничко чистење на Палестинците од Газа.
Затоа Газа мора да остане во центарот на меѓународното внимание. Јавната мобилизација, политичкиот притисок, правната одговорност и солидарноста не можат да бидат суспендирани само затоа што еден договор е означен како „прекин на огнот“.
Меѓународната заедница мора да ја оспори претпоставката дека геноцидот е завршен само затоа што се променил јазикот што се користи за опишување на дејствијата на Израел.
Прекинот на огнот- без спроведување, одговорност или крај на окупацијата- не може да биде замена за слободата на Палестинците.
Извор: АА
Забелешка: Ставовите изразени во овој напис му припаѓаат на авторот и не ја одразуваат нужно уредувачката политика на ТРТ Балкан
