Израел создаде бегалска криза од размер што се совпаѓа или надминува некои од најголемите раселувања во историјата на современиот Блиски Исток, раселувајќи зачудувачки шест милиони луѓе во регионот од октомври 2023 година.

За две и пол години, повеќекратните војни што ги води Израел принудиле три милиони луѓе во Иран, два милиони во Газа и еден милион во Либан да ги напуштат своите домови и огништа.

Бројката е еднаква на целото население на Сингапур.

Но она што ја разликува сегашната криза со раселување е нејзината брзина, географска распространетост и очигледна стратешка намера, велат експертите.

Канцеларијата на ОН за координација на хуманитарни прашања (OЦХA) вели дека речиси целото население од 2,1 милиони во Газа е раселено, а големи области станале ненаселиви поради неселективното бомбардирање со месеци.

Во Либан, повеќе од еден милион луѓе - или секое петто лице- избегале од израелската инвазија во текот на последните неколку недели.

Бројката од 3,2 милиони внатрешно раселени лица во Иран веројатно ќе продолжи да расте, бидејќи непријателствата продолжуваат со „загрижувачка ескалација на хуманитарните потреби“.

Захиде Туба Кор, научник за студии за Блискиот Исток, за ТРТ Волрд изјави дека израелската агресија за насилно раселување на голем број луѓе од земјите на нивните предци е „апсолутно пресметана политика на демографски инженеринг“.

Малото население на Израел и огромните територијални амбиции што произлегуваат од визијата за Голем Израел што се протега од Нил до Еуфрат бараат отстранување на постојните жители за да се одржи демократска држава со еврејско мнозинство, вели таа.

„Дури и ако сите Евреи од светот се населат во таа земја, тие ќе останат малцинство“, вели таа.

Повлекувајќи директна линија до етничкото чистење од 1948 година - познато како Накба - кое остави повеќе од 700.000 Палестинци без дом, таа забележува дека демографијата го поттикнала повлекувањето на Израел од Газа во 2005 година под водство на поранешниот премиер Ариел Шарон.

„Главната причина… беше демографијата, т.е. брзиот раст на населението и грижата за заштита на еврејскиот карактер на државата“, вели таа.

Овен Шалк, канадски истражувач и политички коментатор, се согласува со ставот дека раселувањата во Газа и Либан претставуваат и „пресметан демографски инженеринг“ и „етничко чистење“.

„Овој геноциден експанзионизам се вклопува во идеологијата за Голем Израел што е популарна во израелската влада“, вели тој.

Шалк укажува на обемот на насилство во Газа, каде што Меѓународниот суд на правдата, Меѓународното здружение на научници за геноцид, комисија на ОН и бројни организации за човекови права пронајдоа веродостојни основи за обвинувања за геноцид.

Високи израелски функционери отворено разговарале за анексијата на Газа, вели тој, додавајќи дека моделот се повторува во Либан, каде што домовите се ограбуваат, градовите се уништуваат, а инфраструктурата е бомбардирана.

Израелскиот министер за одбрана Израел Кац изјави дека еден милион раселени Либанци нема да можат да се вратат во своите домови сè додека не се гарантира, таканаречената, безбедност на жителите на северот од Израел.

Израелскиот министер за финансии Безалел Смотрич отиде чекор понатаму, повикувајќи на целосна анексија на јужен Либан.

Тврдењето за самоодбрана

Насир Кадри, практичар по меѓународно право и критички правен научник на Универзитетот Коч во Истанбул, ги толкува присилните раселувања како „шаблонизирана реконфигурација на просторот“.

Цивилите се преместуваат во голем обем, инфраструктурата потребна за враќање е деградирана, а стратешките зони се прогласени за забранети за неопределени периоди, изјави тој за TРТ Ворлд

„Кога ваквите практики се повторуваат на повеќе фронтови, тие престануваат да изгледаат случајни“, вели тој.

Кумулативниот ефект е демографска промена постигната не со формална декларација, туку со одржлива воена сила што ги остава одредени популации „постојано подвижни“, а други „трајно безбедни“, додава тој.

Но меѓународното право постои во рамките на „нееднаков глобален поредок“ што ги легитимира безбедносните барања на моќните држави, но ја нормализира ранливоста на популациите на Глобалниот Југ.

Јазикот на самоодбрана што го користи Израел „повеќе замаглува отколку што открива“, инсистира Кадри.

Други експерти се согласуваат со ставот дека израелското тврдење за самоодбрана е без основа.

Кор го привлекува вниманието кон десничарската израелска младина која маршира со години скандирајќи „смрт за Арапите“.

Слично на тоа, многу израелски политичари долго време повикуваат на испраќање на Палестинците од окупираниот Западен Брег во Јордан, а оние во Газа во Египет.

„Ова е главниот доказ дека раселувањето не е легитимна самоодбрана“, вели таа.

Шалк прави разлика помеѓу војната на Израел против Иран од неговата геноцидна војна врз Газа и инвазијата на Либан. 

Додека Газа и Либан вклучуваат територијална експанзија што одговара на идеологијата на Голем Израел, нејзината цел во Иран е да „сее хаос и да го сруши општественото ткиво, така што Иран повеќе не е во можност да ги поддржува регионалните сили што се спротивставуваат на израелскиот експанзионизам“.

„Со празнење на стратешките зони и блокирање на враќањето на локалното население, Израел обезбедува демографски резултати што меѓународното право се мачи директно да го именува“, вели Кадри.

Што е следно?

Размерoт на присилните раселувања на локалното население од страна на Израел е поголема од повеќето неодамнешни примери.

На пример, сириската граѓанска војна го произведе најголемото раселување во регионот - 6,6 милиони бегалци, плус милиони други кои станаа внатрешно раселени.

Граѓанската војна во Јемен расели 4,5 милиони. Војните во Ирак предизвикаа околу 1,2 милиони внатрешно раселени луѓе.

Но она што ја издвојува сегашната криза на Блискиот Исток е нејзината компресија во две и пол години и нејзината трипартитна географија, велат експертите.

Кор забележува дека примарната цел на Израел останува контролата врз Газа заедно со окупираниот Западен Брег, Источен Ерусалим и јужен Либан - територии што ги окупираше во 1967 или 1982 година - додека неутрализира популации со историја на отпор.

Постојаните воени окупации во име на разоружување на „терористичките организации“ ќе продолжат да го спречуваат враќањето на раселените луѓе, вели таа.

„Долгите и/или деструктивните војни и раселувања го уништуваат општественото ткиво насекаде. Ова е неизбежно“, вели таа.

„Ова (веќе) се случило во Ирак, Сирија, Јемен, Либан и Палестина.“

Извор: ТРТ Ворлд