Постојат такви места, полни со душа, историја, култура и традиција. Симболи на времето, местото и народот. Таков е и Охрид со сѐ што поседува, а едно од тие обележја на градот е и Охридскиот чинар.

Расцепен е на две. На места е шупливо, толку длабоко што цел човек би можел да застане внатре. И сепак, секоја пролет, без исклучок, цути.

Охридскиот чинар не е само дрво. Тој е биографија на еден град.

Се проценува дека е стар помеѓу 1.100 и 1.300 години, што значи дека неговите корени ја памтат епохата на Самоиловото царство. Додека империите се сменувале, додека езерото мирно го одразувало минувањето на вековите, овој Platanus orientalis стоел на истото место- нем, постојан, неоспорен.

За тоа колку е вкоренет во секојдневниот живот на градот, за ТРТ Балкан зборуваше и еден охридски граѓанин:

„Кога ќе речеш: 'Кај чинарот', и порано состаноци и такви собири, кога ќе кажеш 'чинарот', сите се наоѓале. Сите го знаат ова место."

Не е адреса. Не е опис. Е точка на гравитација- место на кое градот се собира сам по себе, без покана.

За ботаничарите, тој е редок примерок. Неговиот обем на стеблото надминува шест метри, а крошната фрла сенка врз површина поголема од двесте квадратни метри- доволно за цел пазар или кафеана под неа, какви што навистина некогаш постоеле Дрво со ваква возраст и димензии е реткост не само во нашата држава, туку и во целиот регион. За Охриѓани, пак, е нешто на кое потешко му се наоѓа зборот- симбол, чувар, часовник кој не брои часови, туку векови.

Стеблото е расцепено, кората е избраздена и тешка, а сенката- широка и ладна, каква само старото дрво умее да даде. Но во тие пукнатини нема пораз. Во нив е само доказ дека нешто постои подолго отколку сè друго наоколу.

Секој април, лисјата се враќаат. Тивко, без брзање, како и секогаш.