Mjeshtri 70-vjeçar armen Manu Korkçuyen, i cili prej vitesh punon si argjendar në Halep të Sirisë, e ktheu dyqanin e tij të vogël në një butik "muze-restorant" ku gatuhen dhe përgatiten receta të vjetra të kuzhinës së Halepit.
Halepi ka qenë qendra e tregtisë, kulturës dhe polifonisë për shekuj.
Mjeshtri armen Korkçuyen, i cili kaloi pjesën më të madhe të jetës së tij duke punuar ar dhe gurë të çmuar, mori një vendim radikal rreth 12 vjet më parë dhe e shndërroi dyqanin e tij të bizhuterive në një kuzhinë. Mjeshtri armen tani pasqyron atë përpikëri të vjetër artizanale me shijet tradicionale të Halepit.
Dyqani me vetëm një tavolinë të vetme, të cilin ai e drejton me djemtë e tij në lagjen Suleymaniye, është kthyer në qendrën më të jashtëzakonshme tërheqëse të qytetit, me shijet e tij të shijshme të Halepit dhe atmosferën e një muzeu të gjallë.
Një kuzhinë, dy dhoma dhe një tavolinë teke
I përbërë nga një kuzhinë dhe dy dhoma të vogla, vendi prish plotësisht perceptimin e një restoranti tradicional. Ka vetëm një tavolinë në dhomën e miqve të restorantit. Kjo e kthen dyqanin në një ambient shtëpie, ku të gjithë janë të mirëpritur si një mysafir special dhe jo si një objekt komercial.
Duke thënë se fillimisht u nisën me idenë për të shitur vetëm sandviçë, mjeshtri tregoi historinë e tyre që u rrit me kalimin e kohës me fjalët e mëposhtme.
"Fillimisht do të ishte një vend për ushqime në këmbë. Më pas vendosëm një tavolinë; donim që njerëzit të uleshin dhe të hanin rehat. Me kalimin e kohës, ajo tavolinë e vetme u bë identiteti i vendit. Kërkesa u rrit, biznesi ynë u rrit, por ne nuk donim të prishnim atë ngrohtësi shtëpiake dhe strukturë butiku. Pamë që gatimi na shkonte shumë, dhe njerëzve kjo gjë u pëlqeu sinqerisht", tha ai.
Udhëtim në kohë në mure të shijshme
Bukuria e vendit nuk kufizohet vetëm në aromat që dalin nga kuzhina. Koleksioni i mbledhur nga djali i apasionuar pas antikave të Korkçuyen ndër vite e ka kthyer restorantin në një muze të qytetit.
Ndërsa klientët janë duke pritur për qebap patëllxhani, qebap me mish të grirë, mëlçi ose qofte të papërpunuara tradicionale të stilit të Halepit, të cilat janë shije të njohura të kuzhinës së Halepit, ata ekzaminojnë instrumentet muzikore të periudhave të ndryshme, fotografitë historike dhe orët e vjetra që zbukurojnë muret. Një nga pjesët më të rralla të koleksionit është një orë historike gjermane që është riparuar dhe bërë për të mbajtur sërish ritmin e kohës.
Duke folur për këtë dekorim që vizitorët e admirojnë me admirim, Korkcuyen tha: "Ne donim gjëra që të preknin shpirtin e njerëzve në vend të mureve boshe. Ata që vijnë të dy mbushin barkun dhe shkojnë në një udhëtim në histori. Kur një klient thotë 'bravo' ndërsa ngrihet nga tavolina, e gjithë lodhja ime largohet", tha ai.
Në mure ka edhe fotografi suvenir të të ftuarve vendas dhe të huaj që vizituan vendin.
"Halepi është vendlindja ime, e krahasoj me Mardinin"
Mjeshtri armen, i cili mësoi rrjedhshëm turqishten duke parë televizor dhe duke komunikuar me njerëzit gjatë viteve, beson se gjuhët janë ura lidhëse midis popujve.
Mjeshtri, i cili ka një lidhje të thellë me Halepin, ku lindi dhe u rrit, dhe shprehet se nuk e mendon kurrë të largohet nga qyteti, e krahason frymën e Halepit me qytetin e Mardinit në Turqi
"Halepi ka frymën dhe karakterin e tij, shumë të veçantë. Njerëzit lidhen me qytetin e tyre me ndjenja krejtësisht të ndryshme. Nëse do ta krahasoja këtë vend me një qytet në Turqi, do të ishte patjetër Mardini. Ngrohtësia, sinqeriteti dhe multikulturalizmi i rrënjosur thellë i njerëzve të dy qyteteve janë të ngjashëm".
Mjeshtri Manu dhe djemtë e tij vazhdojnë të përcjellin të kaluarën multikulturore, fisnike dhe të shijshme të Halepit në të ardhmen në këtë muze-restorant me një tryezë të vetme në lagjen Suleymanije.
